उफ यो रात किन अध्यारो छ?

उफ यो रात किन अध्यारो छ? निस्तब्ध रात सानो आवाजले पनि कोलाहलग्रस्त हुन्छ, यी मानिसहरु किन कराउँदै छन् ? म यस्तै यस्तै सोच्दै रात काटिरहेको थिएँ । मेरो अघिल्तिर एउटा कालो छायाँको धव्वा छ , म डरले कामिरहेको थिएँ । होइन हाम्रो गेटमा मुल नाइकेको रहेछ उसले बेला बेलाका कसले के गर्दछ नियाली रहन्छ र प्रशासनलाई जानकारी गराउँछ । उतापटिृबाट नारी संवेदनाका कोलाहलग्रस्त रुवाई निरन्तर मेरो कानमा बज्रिरहेको छ । म त्यो गहिरो पीडादायी श्वरलाई थाम्न सक्दिन मेरो मुटु त्यसै त्यसै भक्कानिन्छ । यस्ता रुवाई मैले सानोमा सुनेको थिएँ । 

जव म ५ वर्षको थिएँ । मेरो स्कुल डेढ घण्टा हिडेर जानु पर्दथ्यो । बाटोमा एउटा मगरनी भाउजुको दुकान थियो । उनको श्रीमान दुःखो जिलो गर्न भारततिर जान्थे र वर्षका एकपटक आउने गर्दथे तर पहाडको खोँचबाट भारत सरकारले सिद्धार्थ राजमार्ग बनाएको थियो त्यही राजमार्गबाट हामी स्कुल जाने गर्दथ्यौं । राती भरमग्दुर पानी परेको थियो र विहान पख पहाडका माटोहरु गल्छ कही कही पैरो समेत जाने गर्दछ । त्यसदिन विहान पनि माथीबाट पहिरो गएर त्यो दाइलाई ढुंगाले लागेछ विचरा, पानी पनि भन्न नपाई ठहरै भएका उनी त्यसदिन उनको धर्मपत्निले डाँको छोडेर रोएको याद मेरो जीवनको अविस्मरणीय याद हो । नारी जसले आफ्नो जन्मदिने बुबा आमा देखि उनले पाएको सवै संस्कार संस्कृति लाई तिलान्जली दिएर एउटा परपुरुषसँग समागम गर्न आइपुग्छे अझ भनौं वंश धान्न, उसले हरेक वाधा र व्यवधान वेहोर्नु पर्दछ जवसम्म उसले पुरुषप्रधान समाजमा गाडधन जोहो गर्नेलाई पैदा गर्न सकिन भने । 

बिचमा खम्बा छ, उतापटिृ महिला बन्दी रे यतापटिृ पुरुष । रात त्यसै त्यसै काटिन्छ उडुस र चिसो भुईमा विहान पख मिर्मिरे घाम झुल्किन्छ, घामका किरणहरुले मेरो निन्द्रलाई खुलाउँछ । जव निन्द्रा खुल्छ मैले आफुलाई संवेदनहिन पाउँछु । जहाँ मानिसहरु संवेदनहिन भएर वसेका अनेकौं कल्पनामा रमेका पाउँछु । युरोपको वसाईमा फेसबुक र इन्टरनेट भन्दा टाढा नभएको म । मोबाइल मोबाइलमा पल पलको खवरहरु अपडेट हेर्ने बानी थियो मेरो । एउटा ल्यापटप टेवुलमा र आइफोन सिरानीमा राखेर सुत्दथे । क्रमशः....