बेल्जियमकी एक भाउजु

तिम्रो हात पाएर बैतणी तरे मैले !   

तिम्रो साथ पाएर मृत्युसँग लडे मैले !!

युग बित्लान तर हाम्रा माया नबित्लान !

सत्य हार्लान तर हाम्रा प्रेम नर्हालान !!

भिरबाट गुज्रेर गए आफ्ना सबै हराए !

सुनसान रातमा एक्लै पीडाले कराए !!

मनभित्र थियो एउटा ठुलो दरार !

तिमी आयौ र न भयो बहार !!

दायाँबाट म, बिचमा बेल्जियमका पत्रकार डिल्ली अमागाई, बाँया, बिजय मल्लजी । 

मेरा यी शब्दहरु ती दाजु भाउजुप्रति हो जसले आफ्ना श्रीमानलाई मृत्युको मुखबाट निकालेर राखिन् । आज उनका श्रीमानले यही शब्द भाउजु प्रति राखे होलान । यी दुइ अबोध र सोझा सम्मानित दाजु भाउजुसँग मेरो एउटा सानिध्य सम्बन्ध छैन तर पनि परोपकारी हिसावले मानवीय सेवामा समर्पित भएर उनीप्रति शब्द खर्चेको छु ।  बिभिन्न देश घुम्दै जिन्दगीको पाँच दशक उमेर विताईसकेका भोला सुवेदी अर्थात दाइको घर कास्की जिल्लाको पोखरा स्थायी घर हो भने करिव एक दशकदेखि बेल्जियम छन् ।  मेरो बेल्जियम बसाईको करिव ४ वर्षमा कैयौ मानिसहरु भेटेँ, कोही आपूmलाई देशकै ठूला नेता भन्छन् कोही देशकै ठूला नेता र व्यापारीहरुलाई सोध्नुस म कोहुँ भन्छन्, कतिपयसँग मैले आपूmले छलफल पनि गर्दिन, गरेँभने अरु विषयनै गर्छु बरु तर्कमा जान्न । म विभिन्न कारणले विदेशीएपनि मेरो सुगन्ध देशमा छ , मेरो भविष्य देशमा छ, मेरा आत्मिय र वैचारिक साथीहरु देशमा छन् । यहाँ न बैचारिक छ न ममता छ, न आत्मिय म त केवल समय र परिस्थितिबाट भेटेका केही मान्छेहरु सानिध्य नहुने रहेछन् । यी मेरा डायरीका पानामा हास्यका पात्र भएर रहेका केही मानिसहरु छन् केही गजबकै मानिसहरु भेटिए । बसाइका क्रममा प्राय घटनाहरुको टिपोट गर्ने र नोटवुक बनाउने मेरो पुरानो बानी अद्यापि छ । कतिपयले राम्रा व्यवहार गरे, कतिपय नराम्रा तीसँग लिनुदिनु केही छैन तर समयले मानिसलाई सिकाउँछ पनि चिनाउँछ । नेपालमा १० वर्ष मोफसलमा बसेर काम गरेपछि विदेशीएको म, आज ४ वर्ष भइसक्यो । 

दाईलाई खाना खुवाउँदै भाउजु, 

अँ एकदिन युरोपको बेल्जियममा चौरमा घाम ताप्दै थिएँ अचानक लुरुलुरु यी दुइ दाइ भाउजुहरु आउनु भयो । भाउजुले अलिकति मलिनो श्वरगरी बाबु म घर जानुप¥यो पोखरा किनकी यहाँको बसाई अलिकति गारो भयो दाइको श्वास्थ्यले पनि साथ दिन छाड्यो, जाने उपाय बताउनुस भन्नुभयो । मैले सोचेँ मानिसहरु युरोप आउँछन् लाखौं खर्च गरेर यी भाउजु किन जाने होलारु हामी आंकलन गर्न सक्दैनो यी भाउजुका चेहेरा पीडाभित्र कति आत्मविश्वास थियो कि दाईलाई पोखरामै लगेर उपचार गराउँछु तर यहाँको वसाई महँगो भयो, दुइ छोरी मध्ये जेठी छोरी विवाह गरेर दिएछन् भने कान्छी छोरीले कतै काम पाउन सकेकी रहिनछन्, यहाँको संस्थाले आर्थिक सहयोग नगर्ने पत्र पनि पठाइसकेछ । 

ती दाईको स्याहार गर्दै भाउजु

उनका पीडाले मलाई भावविव्हल त बनायो र मलाई पीडा भयो यसर्थ कि हामी यति हजार उति हजार नेपाली युरोप छौं विभिन्न किसिमका दैवी प्रकोपमा सहयोग पु¥याउने नाममा कार्यक्रम गर्दछौं तर हामी भित्र मुटुमा रहेका हाम्रै नेपाली दाजुभाइले दुःख पीडा पाउँदा हामीले सोधखोज गर्दैनौं । दिमागमा समस्या आएर वाटोमा वेहोस हुनु पुग्नु भएका यी दाई, करिव १७ दिनसम्म अस्पतालको कोमामा निस्लोट मृत्युसँग लडाई गरेँ । 

अहँ कुनै मैहुम भन्ने व्यपारी र राजनीतिक गर्ने कोही त्यहाँ पुगेन । सँगै मरुला सँगै वाँचुला भनेर कसम खाएर सात फेरो लगाएर ल्याएकी यी भाउजुको माया ममता र तपस्या साहस र प्रेरणाले दाइले मृत्युलाई जिते, त्यो नरकको यमराजलाई जिते, मृत्यु र जीवनको दोसाँधको कोमामा भाउजुका कारण जिते तर यो लोकका आफ्नै मानिसहरु सँग हारे, जहाँ कर्मगरेका धर्तिमा हारे तब मैले सोचे यो संसार नरक भन्दा पनि नरक होला, हामी यमराज भन्दा पनि महायमराज हौलाऊ, खैर जे भएपनि । 

नेपाली जनप्रगतिशील मोर्चाका अध्यक्ष प्रेम पाठकले दुइपल्ट सम्म टेलिफोन गर्दै र मेसेज पठाउँदै दार्चुला बाढीपीडित सहयोगका लागि बारबाक्यू कार्यक्रममा आइदिन आग्रह गरे । म लगायत हामी धेरै थियो, त्यहाँ चौरमा केही भाषण र पैसाको बोलकबोल हुँदै थियो, मेरा आँखा भाउजुका हातले दाइलाई खुवाएको तर्फ गयो, कहिले पानी त घरी घरी रोटी र अचार मासुका टुक्रा गदै भाउजुले दाइलाई समाउँदै खुवाउदै हुनुहुन्थ्यो । मैले क्यामरा तेसार्दै चित्र कैंद गरेँ यसर्थ कि भाउजुको माया र प्रेरणा साहसलाई मैले रोक्न सकिन मोर्चाका सल्लाहकार विष्णु भुजेलको ध्यान मतिर खिचिएको चाल पाए उनले पनि क्यामरा तेसारे । त्यहाँ रामबहादुर गुरुङदाई आउनु भयो अरुनै विषयमा गफगाफ भए, तर अरु कुनैनाम मेरा डायरी अटाउने लायक छैनन । 

त्यसपछि म अलिकति मासमा आए, त्यहाँ बीपीका अनुयायी भन्नेहरु, त्यहाँ माओ वा कार्लमाक्सका अनुयायी भन्नेहरुको राजनीतिक गफगाफ चलिरहेको थियो, फेरी अर्को तर्फ पुगेँ त्यहाँ एनआरएन बेल्जियम र पदका विषयमा कुरा चलिरहेको थियो । मैले ती भाउजुको छोरीलाई सम्झे, भाउजुले भन्नु भो ‘छोरीले काम पनि पाएकी छैन, भाषा सिक्दै छ’ मलाई लाग्यो हाम्रा यत्रा व्यापारी छन्, कठै एउटा काम किन नदिएका होलान सोच्दा सोच्दै एन्त्रापेनमा एउटा व्यवसायी दिदी छन् गीता गुरुङ, उनी कुनै पदमा छैनन् कुनै सामाजिक संघ वा संस्थामा समाजसेवी हुँ भन्दिनन्, । तर यी दिदीले यी वुढावुढीको पीडा देखेर नै होला छोरीलाई काम दिएकी छन् र ती दाई भाउजु आज युरोप बस्न सकेका छन् र अब घर जाने सोचमा छैनन् । त्यसैले समाजसेवागर्न कुनै राम्रो काम गर्न पद जरुरी पनि छैन र म पनि आज कुनै पदमा पनि छैन बेल्जियममा यत्रा पदमा बस्नेहरुको अगाडी ती गीता दिदी र म यहाँका सामाजिक संस्थाका पदमा बस्नेहरुका अगाडी अयोग्य भएपनि हामी धेरै मानिसका मन र मुटुमा छौं लाग्छ कसरी हुन्छ राम्रो काम गरौं । हामी मध्ये कोही बेल्जियमको एन्टरपेन ऐतिहासिक शहर घुम्न जानुहुन्छ भने रेल्वे स्टेशन नजिकैको नेपाल हाउस जाँदा हुन्छ, त्यहाँ तिनै बहिनी र ती दिदी उनका संस्कारयुक्त दुइ छोरा छोरीका हातबाट गफिदैं नेपाली खाना पाइन्छ । युरोप घुम्न आएर पुर्व प्रधानमन्त्री माधव नेपालदेखि अमेरिकाबाट मेरा मित्र पत्रकार शेखर ढुगेंलले समेतले प्रशंसागरेको नेपाली रेष्टुरेन्ट हो भन्दै दाजु भाउजुप्रत समर्पित मेरो नोटबुक यही सिध्याउछु । १४।०७।२०१३ राती १२ः४५ 

मेरो दैनिकीको डायरीबाट