प्लेनको झ्यालबाट...!

महेन्द्र पौडेल 

एटलान्टिक महासागरले घेरेको विशाल समुद्रतटमा उनी र म जोडिदैं भविष्यका पानाहरु केलाउँदै थियौ । उनका खैरो केशवाट आउने अनुपम सुगन्धले मलाई भित्र भित्रैं रोमान्चित बनाएको थियो । मेरो सामाजिक परिवेशभन्दा फरक मेरो सँस्कृति र चाहनाभन्दा फरक उनको अनुपम माया वारम्वार मेरो अनुहारमा पोखिन्थ्यो, त्यसैपनि म गाउँको पहाडे जंगल र बनपाखामा हुर्केको अनि विशाल समुद्रको छेउमा आफुलाई उभ्याउँदा मेरा हर्षका सिमा थिएनन् भने त्यहीमाथि एउटा उमेरको भावना र चाहना वुझ्ने सुलभ परी त्यसै त्यसै फुरुङ्गहुँदै मैले आफुलाई क्यान भित्रको मदिराको टोक्रो रित्याउनमै मस्त थिएँ । कठै बेलायत र बेल्जियमको बिच पुल बनेको यो समुद्रमा आउने छालहरुले कतै मलाई गिज्याइरहेको जस्तो लाग्दछ । मलाई थाहा थियो कृष्टिनाका आँखाहरु मलाई नै हेरिरहेका हुन्थे, हेर्ने मात्र होइन घुुटु घुटु थुक निल्ने गर्थे । उनको चन्चले स्वभाव, उत्कण्ठ चाहना यसैपनि मृगनयनी थिएँ भलै रंगहरु जस्तो सुकैभएपनि तिनी भित्रको सेरोफेरोमा अपार आनन्द मैले पहिल्यै महसुश गरिसकेको थिएँ जुन दिनप्रतिदिन मलाई मदहोश नशा चढाइरहन्थ्यो । 

युरोपको एउटा महत्वपूर्ण देश विकसित दृष्टिकोणले सगरमाथा चुमेको छ ।  तर मेरो संसार र दुनिया फरक छ म फरक ढंगमा ढालिन वाध्य थिएँ र भएँ । सात समुद्रपारबाट बनाइएका साथीहरु समय र परिस्थितिका खोक्रा हुन् । जसले देश समाज र संस्कृतिको शैलीलाई लिएपनि सारलाई भुलेको परिवेशमा मैले आफुलाई नितान्त एक्लो पाएँ र उनै मेरा दुइटा महत्वपुर्ण पाटाहरु भए क्रिष्टिना र मेरो क्यान । क्रिष्टिनासँगको मेरो भेट एउटा संयोग मात्र थियो । सिगरेटको अत्यन्तै लत थियो ममा । त्यसोत सिगरेट मैले जव त्यसबेला देखि पिउन थाले । जुनबेला काठमाडौंमा प्रमाणपत्र तहको अध्ययन क्रममा थिएँ त्यतिनै बेला मेरो बुबाको अकस्मात स्वर्गारोहण हुन पुगेको थियो । म एउटा मात्र छोरो थिएँ, हुनत हामी दुइ दाजु भाई थियौ । मैले एसएलसी दिने क्रममा दुर्घटना भई दाइको मृत्युभएको थियो । त्यो पीडालाई लिएर म काठमाडौंमा प्रमाणपत्रतह अध्ययनको लागि भर्ना भएको थिएँ । परिक्षा नजिकिदैं गर्ने क्रममा बुबा वित्नु आमाको त अनुहार नै देख्न नपाएको म । यसरी घर परिवार लथालिङ्ग हुनुले घरवारी र खेत बोटविरुवाको विजोक हुँदो रहेछ भन्ने कुरा मैले त्यसबेला अनुभव गरेको थिएँ । लथालिङ्ग र भग्नावेश घरलाई छोडेर फेरि मेरो भविष्यका दिनचर्या शुरु गर्न काठमाडौं आउने क्रममा पिरोलिएर एकान्त पुतलीसडकको कोठाबाट मैले सिगरेटको सुरुवात गरेको हँु । त्यो बानी युरोप सम्म छुटेन र त्यही क्याफे थियो जहाँ मैले प्राय क्यानमा अरुनै,  र बोत्तलमा डुवेल वियर मेरा रोजाई थियो भने विच विचमा सिगरेटको लत । उनले हेरेको हुनुपर्दछ देखेको हुनुपर्दछ वा लतले त्यहाँ ल्याएको हुनुपर्दछ । ‘एक्स्यूज मी, डु यु ह्याभ वान सिगरेट फर मी’ उनको सिगरेट माग्ने अनुरोधले पहिलो पल्ट परिचय गरायो । मैले भने ‘अफ कोर्स’ यसरी हाम्रा परिचयभित्रका सानिध्य सम्बन्धहरु विस्तारै विस्तारै अघि बढ्न पुगे । 

मलाई लाग्दछ हरेक कुरुप आकृतिभित्र सुन्दरवस्तु लुकेको हुन्छ, जुन आटिनसक्नुपनि हुन्छ । ओढारभित्रको बाघलाई हेरौं । ओढार कृत्रिम हुन्छ जुन मानिसले बनाएको हो । ओढार भ्रमपूण पनि हुन्छ किनकी मानव मस्तिष्कको उत्कृष्ट उपज हो । स्त्री जातिले पहिरने कुनैपनि रंग ढाकिने यौवनका उत्कृष्ठ इश्वरीय सृजनाले मलाई कता कता इश्वरबाट प्राप्त मेरा बरदानमाथि चुनौति दिएको आभाष मलाई हुन थालिसकेको थियो । हाम्रो भेट अव सामान्य हुन थाल्यो, कहिले कुनै समुद्री छेउ त कहिले कुनै स–साना बन्दरगाह वा पार्क । म उनको काननजिकै गएर सोध्दथे आज कस्तो महशुस गरेकी छौं क्रिष्टिना । उनी नलजाई उत्तर दिन्थीन ‘प्लेजर एण्ड मच प्लेजर’ इश्वरीय बरदानप्रति मैले गर्व गर्थे कमसेकम उनलाई खुशी त दिन सकेछु म मनमनै कुरा खेलाउँथे, घरी घरी आउने हावाको झोंकले उनको कपाल म तिर आउथ्यो भने कहिले उनको आँखा छोपिन्थ्यो म उनको कपाल हटाउँदै मलाई सहज बनाउँथे । एकछिनको सुनसान मदहोस पछि उनी खित्का छोडेर हास्थिन, त्यो हाँसेको पल चम्केको उनको दाँतलाई हेर्दै मैले उनको उमेरको यकिन मिलाइसकेको थिएँ १७, १८ वर्ष जुन पछि उनले बताईन । जब छुटिृनु पर्दथ्यो हामीलाई आपसमा नरमाइलो मानेपनि दुइमिनेटको दुई अधरहरु टास्सिदा म फुरुङ्ग हुँदै हात हल्लाउँथे बाइ भन्दै । कोठामा आएर बेडमा पल्टिन्थे, र मनमनै सोच्थे क्रिष्टिनासँग मलाई दिने मनग्ये चिज छन्, जसले मलाई अलौकिक प्राकृतिक सुख होइन सन्तुष्टि दिन्छ 

 । यसरी सम्झाएको थिएँ दिनप्रतिदिन मेरो मनलाई । युरोपका यी रातहरु थोरै मात्रमा देखिन चन्द्रमा क्रिष्टिनाका अगाडी फिक्का लाग्न थालिसकेका थिए । पल पलमा परिवर्तन हुने युरोपको मौसम क्रिष्टिना भएपछि केही पनि परिवर्तन हुँदैन भन्ने मान्यतामा थिएँ । विपनामा नदेखेको कुरा सपनामा देखेको थिएँ । त्यसैले सपनालाई झुठो भन्नेहरुप्रति मेरो आक्रोस थियो । म सपनामानै रमाएको थिएँ । 

उनको र मेरो सम्बन्ध अव मुटुमा लेखिन थाल्यो, हरेक चिजहरुमा म उनलाई देख्न थालेँ । मेरा हातहरु गले किनकी मैले मोवाइल कानसम्म लानु पर्दथ्यो हाम्रा यति लामा गफ हुन थाले तातिएर मोवाइल नै फुट्ला जस्तो । समुद्रको तटमा गएर चिच्याउन पाए कस्तो हुन्थ्यो म त्यता सोच्न थाले । संसारको सवैभन्दा दुःखी महशुस गरेको बेला थियो कुनै बेला काठमाडौंको कोठामा आज त्यो पल रहेन म भित्रभित्रै पुलकित हुन पुगेँ । फेरि हामीले त्यो एटालान्टिक समुद्री तटनेरको होटलमा रात काट्यौं, रातपनि छोटा लाग्न थाले । चुनौती र सम्भावनाका गहन छलफल भए । एउटा छुटृै किसिमको उत्सुकता पलाउन थाल्यो । विहानी पख भयो मैले एउटा सिगरेट सल्काएर निभाउँदै सोफानेर बसेँ । उनी वाथरुमबाट आइन सफा सेतो कपडा पहिरिदैं मेरै छेउमै आएर बसिन् । मैले उनको वक्ष्यस्थल हेरे योवनले उन्मुक्त भएर मलाई गिज्याए जस्तो लाग्यो । उनका ओठहरु देखेँ । त्यहाँबाट उत्पन्न प्रज्वलित तेज फेरि खप्न नसकी म आँखा चिम्लिए उनले विस्तारै आफ्ना हातहरु ममा सारिन् । तलबाट आएको संगीतको आवाज एकछिन रोकियो उनको वक्षस्थलबाट आएको रवाफिलो राफले मलाई साइबेरियाको मरुभूमिका याद भयो, उनका ओठहरु बेल्जियमका चकलेट भन्दा गुलिया थिएँ । सवैक्षण एकछिन स्तब्ध भयो ।

दोश्रो विश्वयुद्ध पछि उनका परिवार स्पेनबाट बेल्जियम बसाई सरेका रे । उनी बेल्जियममै हुर्कि बढेकी म कुन जंगल वा कुन गाउँ समय पनि कस्तो कहाँको घरवार विहीन म कहाँको उनी  कहाँको । म कानुनलाई नटेरेर वसेको यसैपनि अवैधानिक उनीसँग नछुटिृने बाँचा गर्दै उनले घरसम्म उहि पहिलाझैं चार ओठहरु एकै ठाउँमा ल्याउँदै विदा गर्ने क्रम आज पनि भयो । र घरमा आएर पुरानै दिनगन्तिका सपनाहरु देख्न थाले । संसारका राम्रा नराम्रा हरेक पाटा हुन्छन्, अजिंगरको आहार दैवले पु¥याउँछ भन्छन् । आर्तनादहरुको बसाई पनि छ, केही आर्तनादहरुलाई डाहा पनि लाग्यो होला सोच्दै थिएँ, टेवलमा राखेको मोवाइले मेसेज सिग्नल दियो । ‘हाय डियर आई फिल भेरि प्लेजर एस्टडे नाइट, आइ एम सो टायर्ड नाओ, उइ विल मिट यू सुन, किस यु, योर क्रिष्टिना’ मेसेज प्रतिउत्तर दिएँ ‘थ्याङ्गस’ । र मोवाइल साइलेन्टमा राख्दै म निदाएछु । 

एक्कासी घरको घण्टी बज्यो, मनमनै सम्झे उनी विर्सन सकिनन् होला मलाई  र यति विहानै आइन अनि मैले हतार हतार ढोका खोले । त्यहाँ मैले सोचे भन्दा फरक अवस्था आयो । दुइजना पुलिस रहेछन् उनीहरुले मेरो नाम पुकारे र परिचय पत्र मागेँ जुन मसँग थिएन ।  यसैपनि म अवैंधानिक थिएँ । ‘यु आर अरेष्ट’ उनीहरुले मेरा हातमा हत्कडी लगाए र भनेँ  । म त निथ्रुक्क भिजेको विरालो भएँ । म मरेको लास भएँ, म हारेको बाघ भएँ, जसले जति जुँगा लुछुन मैले आफ्नो चाहनालाई बलत्कार गरेँ । म निष्ठुरी हातको पन्जामा परेँ । म उनीहरुको दृष्टिमा भयङ्ककर अपराधी ठानीएँ । मैले कानुनको मुल्य र मान्यतालाई लत्याएको थिएँ । किनकी म अबैंधानिक थिएँ र मेरो चाहना क्रिष्टिना थिइन् । मेरा आर्तहरु मरेको लास जलाएझैं जलिरहेका थिए। मेरो मुटुको ढुकढुकी असिमित हुँदै थियो । केही दिनपछि मैले उनलाई मेसेज दिन पाएँ, म यहाँ छु । उनी आइन् हामीले टाढा टाढा बाट धेरै बेर एक अर्कालाई हे¥यौं, उनका मोतीका दानाहरु तप तप भुइमा खसेको देखेँ । एकछिन हामी फेरी पुरानै समागममा फक्र्यौ आँखौ आँखाबाट, त्यो पलको याद ग¥यौं चरमोत्सकर्षमा पुग्र्यौ, मेरो समय सिद्दियो मलाई पुलिसले फेरी भित्र लगे । उनले धेरै प्रयास गरिन मलाई यहिँ राख्न उनले हरेक अधिवक्ताहरुको ढोका ढक्ढकाईन, मानवअधिकारको देश त्यो केवल आडम्बरी रहेछ उनले आफ्नो देशको हालत बुझिन् । अव मलाई नेपाल फर्काइदैछ मलाई जानकारी आयो समय र सिमा दिएर मैले उनलाई एयरपोर्टमा बोलाएँ । मेरा आवाजहरु दब्दै गए, मलाई एयरपोर्टबाट तिर लग्दै गएँ उनले डाँको छोडेर रुन थालिन् उफ यो संसार यी मानवहरु, किन संसार एक हुन नसकेको म पागल हुन पुगेँ, अव हामी सधैंको लागि छुटिृदैथियौं । अब विलौना गर्ने समय पनि थिएन, मलाई प्लेनमा चढाइयो अनि मैले प्लेनको झ्यालबाट हेरे रात चकमन्न थियो, झिलिमिली बत्ती बालेका आर्टिफिसियल यो शहर म झ्यालबाट भक्कानिदैं थिएँ कस्तो बिडम्बना भन्दै अनि झ्यालबाट मेरा आँखा निभ्न पाएनन् ।